ملانصرالدین خسیس هرچه را که داشت فروخت و به طلا تبدیل کرد. او آنها را در گودالی پنهان کرد. پیوسته به سراغشان می رفت و آنها را زیر و رو می کرد.
این کار او کنجکاوی یکی از نوکرانش رو برانگیخت.
غلام که فهمیده بود گنجی در گودال پنهان شده است، هنگامی که ملا از خانه خارج شد، رفت و طلا را برداشت.
وقتی که ملانصرالدین برگشت، به سراغ گودال رفت و آن را خالی یافت. شروع به شیون و زاری کرد. موهایش را می کند و به سر و صورتش می زد. یکی از همسایگان پس از اطلاع از ماجرا به او گفت: « خودت را ناراحت مکن، سنگی در گودال بنداز و فکر کن که شمش طلاست، زیرا اگر قرار باشد از آن استفاده نکنی، سنگ هم مانند طلاهای توست و دیگر با هم فرقی ندارند.»
نکته: ارزش هرچیزی در داشتن آن نیست، بلکه در استفاده از آن است. ما نه به اندازه دارایی های مان که به اندازه استفاده و لذتی که از آن می بریم ثروتمندیم.
از کتاب ملانصرالدین زندگی خویشتنیم (در دست چاپ)
